Voortdurend volgen heeft nog nooit iemand dichterbij gebracht

Het permanent delen van je locatie is genormaliseerd geraakt zonder dat we ons echt de vraag hebben gesteld. Je zet het aan 'voor de veiligheid', vaak binnen het gezin, en daarna houd je verstrooid een oogje op een blauw stipje dat zich door de dag heen verplaatst. Maar wat levert dat nou eigenlijk op? Als je er even bij stilstaat, blijkt het antwoord vaak teleurstellend leeg.

Weten dat iemand om 21 uur thuis is, brengt je niet dichter bij die persoon. Het informeert je, soms stelt het je gerust, maar meestal installeert het een klein, sluimerend toezicht dat niemand expliciet had gevraagd. Echte aanwezigheid is mensen tegenkomen en met ze praten, niet hun route op een scherm volgen. Het ene is een levend contact, het andere is gewoon een vorm van afstandelijk meekijken.

Er is vooral een verborgen prijs, en die is niet theoretisch. In 2021 onthulde een onderzoek van het Amerikaanse medium The Markup dat Life360, de app voor 'gezinsveiligheid' die door tientallen miljoenen huishoudens werd gebruikt, de precieze locatie van zijn gebruikers verkocht, kinderen inbegrepen, aan een tiental datahandelaren. Die locatiegegevens werden vervolgens doorverkocht op een markt die niemand controleert. De app die families moest beschermen, was uitgegroeid tot een van de grootste bronnen van locatiedata van het land.

Dat is geen geïsoleerd ongeluk, het is het logische gevolg van een model. Een app die je positie seconde na seconde kent, kent je werkplek, het adres van je huisarts, je avondgewoontes en de plek waar je slaapt. Die gegevens bestaan ergens op een server, en data die bestaat, wordt vroeg of laat altijd voor iets anders gebruikt dan om jou te helpen: gerichte reclame, doorverkoop, een lek, of een vordering door de overheid.

Het ergste is dat deze markt je de beloofde dienst niet eens echt levert. Je voelt je niet dichter bij je vrienden omdat je kunt nagaan waar ze zijn. Je voelt je alleen een beetje meer bekeken, en een beetje geneigder om hen op je beurt te bekijken. Het vertrouwen wordt langzaam vervangen door controle, en dat is een stille verschraling van wat vriendschap zou moeten zijn.

Parages wijst deze markt volledig af. De enige informatie die voor ons telt, is 'je bent nu dicht bij een vriend'. Niet gisteren, niet de hele tijd, niet op een kaart. Alleen dat ene precieze moment waarop een ontmoeting weer mogelijk wordt. Al het andere laten we bewust links liggen, omdat het niets bijdraagt en alleen maar risico's met zich meebrengt.

Concreet hebben we ervoor gezorgd dat we je locatie nooit ontvangen. De berekening blijft op je telefoon, en er gaat niets naar ons terug. Dat is geen privacybeleid dat we op een dag zouden kunnen aanpassen om er geld aan te verdienen, het is de manier waarop de app is gebouwd. Je kunt niet verkopen wat je nooit hebt gehad, en dat is precies de garantie die we wilden bieden.

Er is tot slot een invalshoek waar we te weinig over praten. Hulporganisaties tegen huiselijk geweld waarschuwen al jaren voor het permanent delen van je locatie, dat een controlemiddel is geworden in toxische relaties. Een instelling die wordt gepresenteerd als een bewijs van liefde, kan al snel veranderen in een riem. Een app die je locatie nooit voortdurend kent, neemt die mogelijkheid simpelweg weg. We kiezen liever voor een tool die niet misbruikt kan worden dan voor een tool die je moet bewaken om gezond te blijven.

Je kunt je vrienden terugvinden zonder je privacy op te geven. Jarenlang heeft men het tegendeel laten geloven omdat het nu eenmaal winstgevender was. Parages is onze manier om te bewijzen dat dat niet waar was, en dat verbinding en privacy heel goed naast elkaar kunnen bestaan.